UJKA VANJA / GALEB / TRI SESTRE

Slika Dorijana Greja Engleski književnik i esteta, talentovani govornik, teoretičar larpuralartizma je u svom jedinom romanu Slika Dorijana Greja otvoreno i kritički ustao protiv licemerja i amorala, čime je izazvao oštre kritike. Ovom romanu se može pristupiti i kao jednoj kriminalnoj priči. Što on i jeste i po poreklu i po nameni. Dorijan Grej, džentlmen i zločinac nastao je istovremeno kad i Šerlok Holms: za vreme jedne večere na kojoj su Oskar Vajld i Konan Dojl prihvatili ponudu američkog izdavača da svaki od njih napiše po jedan roman. Autor je u svom romanu sproveo svoju estetičku kritiku života i dao obrazac jedne umetničke egzistencije. Ovaj roman Oskara Vajlda se takođe smatra klasikom gotičke horor fikcije sa jakom faustovskom temom. Jedan od najsubverzivnijih romana XIX vijeka. Ali slika? Šta na to da kaže? Ona je krila tajnu njegova života i pričala njegovu historiju. Ona ga je naučila da voli sopstvenu ljepotu. Da ga neće sada naučiti da se gadi sopstvene duše? Da li će je moći ikada više gledati? Pišući o grijehu i savjesti, širini velegrada i tjeskobi duše, Oskar Vajld u romanu Slika Dorijana Greja uspostavlja klaustrofobični ambijent koji odiše fatalističkim duhom vremena. Faustovski pakt kojim Dorijan Grej prodaje dušu za mladolikost i njegova narcisoidna zagledanost u portret kao refleksiju lepote svog tijela, a potom i kao hroniku propasti svoje duše, predstavljaju mitski okvir u koji Vajld smješta svoju sliku o autodestruktivnom porivu viktorijanske kulture. „Iz njegovih brilijantnih knjiga isijavaju epigrami koji su danas postali sveopšte dobro.“ Džejms Džojs „Oskar Vajld je najopasniji proizvod moderne civilizacije.“ Andre Žid

Izuzetno opremljeno jednotomno izdanje izabranih dela najpoznatijih sestara u književnosti: Orkanski visovi Emili Bronte, Džejn Ejr Šarlot Bronte i Stanarka napuštenog zamka En Bronte. Proza sestara Bronte nije samo prepuna emocija, ona je neposredna i provokativna. Šarlot i En prve su se bavile intrigantnim temama – bar kada su žene u pitanju – o samopoštovanju žena, o ženama koje moraju da rade da bi preživele, o zarobljenosti u braku u kom su zlostavljane. En Bronte pisala je možda i najmodernije, brinući za položaj i socijalni status žena, naročito guvernanti; Emili Bronte je, s druge strane, opisala je neka od najintenzivnijih osećanja i iskustava, a retko je napuštala svoja četiri zida. Za mnoge, one su prvi put upoznale žene (i ne samo žene) sa onom drugom, mračnijom stranom srca.